']]}
Σε κάθε περίπτωση ισχύει η ρήση του Κάρολου Μαρξ, ότι «η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα». Ο Τραμπ φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο του γελωτοποιού. Ίσως πριν κλείσει η παράσταση.
Πηγή: Κώστας Βαξεβάνης - Documento
Σε κανέναν πόλεμο (πολύ περισσότερο σε αυτόν που εξελίσσεται στον Κόλπο) το θέμα δεν είναι η καταμέτρηση πυραύλων ή η κατανάλωση προϊόντων προπαγάνδας. Το ποιος θα νικήσει, αναμφίβολα με τρόπο δραματικό σε κάθε περίπτωση για όλο τον κόσμο, δεν είναι θέμα συσχετισμών και πυρομαχικών. Έχει επίσης σημασία το τι σημαίνει νίκη. Μπορεί κάλλιστα, οι δυνάμεις των ΗΠΑ, να καταφέρουν να υπερτερήσουν των Ιρανών, αλλά ταυτόχρονα, να έχουν υποστεί την πιο καθοριστική ήττα: το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας.
Ο νέος πόλεμος στον Κόλπο και τη Μέση Ανατολή, δεν έχει αυτονομία από την Ιστορία. Αντιθέτως είναι αποτέλεσμα ενός ντόμινο που, ανεξάρτητα από το ποια είναι τα τρέχοντα βολικά επιχειρήματα ή προσχήματα για να ξεκινήσει, ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1950.
Ως το τέλος της δεκαετίας του 1940, η Μέση Ανατολή και οι πλουτοπαραγωγικές της πηγές, ήταν στα χέρια των αποικιακών δυνάμεων της Μεγάλης Βρετανίας και της Γαλλίας. Η βρετανική ωστόσο αυτοκρατορία εκείνη την εποχή παραπαίει και λίγο αργότερα αναγκάζεται να παραδώσει τα ηνία στην νέα ανερχόμενη δύναμη, τις ΗΠΑ.
Μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, οι Εβραίοι αρχίζουν να μεταναστεύουν στην περιοχή της Παλαιστίνης που κατ’ αυτούς αποτελούσε τη βιβλική κοιτίδα και το 1948 ιδρύουν το κράτος του Ισραήλ. Η εγκατάσταση των εβραϊκών πληθυσμών γίνεται βίαια, με ταυτόχρονη δράση παραστρατιωτικών οργανώσεων που εκτοπίζουν παλαιστινιακούς αραβικούς πληθυσμούς. Οι Σύμμαχοι του Β Παγκοσμίου Πολέμου, δείχνουν ανοχή, αφού οι Εβραίου έχουν ήδη οδηγηθεί σε Ολοκαύτωμα από τον Χίτλερ. Ταυτόχρονα υπάρχουν και γεωπολιτικά τους συμφέροντα, όπως ο περιορισμός και ο έλεγχος των Αράβων στην περιοχή.
Το 1951, στο Ιράν, ο εθνικιστής ηγέτης Μωχαμέντ Μοσαντέκ ο οποίος βρίσκεται στην εξουσία, αποφασίζει να κρατικοποιήσει το πετρέλαιο που εκμεταλλεύονται αγγλικές εταιρείες (η σημερινή ΒΡ). Η Βρετανία οργάνωσε πραξικόπημα με τη βοήθεια των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και ανέτρεψε τον Μοσαντέκ, φέρνοντας και πάλι στην εξουσία τον φιλικό Σάχη. Είναι η απαρχή της ανωμαλίας στη Μέση Ανατολή. Στη συνέχεια ο Σάχης ανατρέπεται από τον Αγιατολάχ Χομεϊνί και φτάνουμε στο κράτος των μουλάδων που θέλει να ανατρέψει ο Τραμπ.
Αντίστοιχη εξέλιξη υπάρχει και στην Αίγυπτο. Όταν ο Αιγύπτιος ηγέτης Αμπντέλ Νάσερ, αποφάσισε να κρατικοποιήσει τη Διώρυγα του Σουέζ, η Βρετανία, η Γαλλία και το Ισραήλ δημιούργησαν πολεμικές συνθήκες για να ανατρέψουν το σχέδιο. Αρχικώς το Ισραήλ εισέβαλε στο Σινά και στη συνέχεια, Γαλλία και Βρετανία παρενέβησαν στρατιωτικά δήθεν για να σταματήσει η σύγκρουση. Ουσιαστικά βομβάρδισαν την Αίγυπτο. Η στρατιωτική νίκη των επιτιθέμενων δημιούργησε μια πρωτοφανή κρίση αφού έκλεισε η διώρυγα του Σουέζ και τελικώς υπήρξε πολιτική ήττα και παρέμβαση του ΟΗΕ. Υπάρχει και μια «ελληνική» διάσταση στο θέμα, αφού ήταν η εποχή που ο Αριστοτέλης Ωνάσης, έχοντας ναυπηγήσει τεράστια τάνκερ, κερδίζει από τη μεταφορά πετρελαίου όσο είναι κλειστό το Σουέζ.
Οι δύο κρίσεις στη Μέση Ανατολή, σηματοδότησαν το τέλος των μέχρι τότε υπερδυνάμεων, της Γαλλίας και της Βρετανίας και την ανάδειξη των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης σε νέες υπερδυνάμεις. Υπήρξε όμως ένα ακόμη αποτέλεσμα από αυτή την κρίση. Κράτη όπως το Ιράν, η Αίγυπτος αλλά και άλλα αραβικά κράτη, στράφηκαν προς τη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης για να εξασφαλίσουν τη διπλωματική και εν πολλοίς στρατιωτική προστασία.
Ο σημερινός πόλεμος, αποτελεί τη συνέχεια αυτής της ανωμαλίας που προκλήθηκε από την παρέμβαση τρίτων δυνάμεων στα εσωτερικά χωρών. Η Μέση Ανατολή είναι σε μια συνεχή αναστάτωση, προφανώς γιατί έχει πετρέλαια που θέλουν να εκμεταλλευτούν οι ηγεμονεύουσες δυνάμεις, από τότε έως και σήμερα. Τι συμβαίνει όμως σε αυτόν τον πόλεμο, ως μια επανάληψη κατά κάποιο τρόπο της Ιστορίας; Αυτοί που δέχονται επίθεση, στρέφονται προς άλλες «εγγυήτριες» δυνάμεις, με τις οποίες συνάπτουν συμμαχία. Είναι αυταπόδεικτο, πως οι ιρανικοί πύραυλοι, έχουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα από αυτή που υπήρχε στις πολεμικές επιχειρήσεις του Ιουνίου του 2025. Το κοινό μυστικό είναι ότι οι Ιρανοί παίρνουν live πληροφόρηση και βοήθεια στόχευσης από την Κίνα , τη Ρωσία ή και τις δύο. Το κινεζικό σκάφος πληροφοριών Liaowang-1 , πλέει νομίμως στον Κόλπο του Ομάν και έχει λόγω των υπερσύγχρονων συστημάτων του, τις κινήσεις όλων των στρατιωτικών δυνάμεων στο (δορυφορικό) πιάτο του. Είναι θέμα πολιτικής απόφασης να περάσει από το στάδιο του «έχω πληροφορίες» στο «δίνω πληροφορίες». Όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές, θεωρούν βέβαιο ότι η Κίνα βοηθά το Ιράν στον πόλεμο. Η συμμαχία αυτή προφανώς δεν είναι μόνο στο στρατιωτικό πεδίο αλλά σε όλα τα επίπεδα.
Την ώρα που ο Τραμπ, κάνει στο Ιράν τον πόλεμο του Ισραήλ και αδυνατεί να ορίσει και τον τελικό σκοπό αλλά και την τακτική, ουσιαστικά σπρώχνει τις ΗΠΑ, στα όρια τους. Αν τα όρια σπάσουν, τότε η ηγεμονία της Αμερικής απειλείται. Θα έχει απωλέσει και το γόητρο και την ικανότητα να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της οικονομικής της επικυριαρχίας. Την ίδια ώρα, είναι εμφανές ότι ο κόσμος, φεύγει από τη διπολική του διάσταση, όπου κυριαρχούν δύο αντίπαλες υπερδυνάμεις και οδεύει σε μια σύνθετη και πολυεπίπεδη λειτουργία, με τον πόλο ισχύος να εντοπίζεται στην Άπω Ανατολή. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ο «νικηφόρος» πόλεμος ανοίγει το κουτί της Πανδώρας και αναδιαμορφώνει τις συμμαχίες σε βάρος του νικητή. Όπως έγινε στο Ιράν μετά την ανατροπή του Μοσαντέκ αλλά και στην Αίγυπτο όπου ο πόλεμος σήμανε το τέλος της βρετανικής κυριαρχίας.
Δεν έχει κάποιος την απαίτηση από τον Ντόναλντ Τραμπ να γνωρίζει ιστορία ούτε και να έχει διαβάσει Μαρξ. Αλλά σε κάθε περίπτωση ισχύει η ρήση του Κάρολου Μαρξ, ότι «η Ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα». Ο Τραμπ φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο του γελωτοποιού. Ίσως πριν κλείσει η παράσταση.
Δημοσίευση σχολίου