{[['
']]}
']]}
Κάθε μορφή εξουσίας στις αστικές κοινωνίες, οικονομική, πολιτική, στρατιωτική, δικαστική, αστυνομική, εκπαιδευτική, ιδεολογική, Μ.Μ.Ε., έχει άμεση ή έμμεση αναφορά εξάρτησης από τα διεθνοποιημένα κέντρα αποφάσεων των πολυεθνικών εταιρειών.
Το «Σύνταγμα» στην πράξη περιθωριοποιείται ως ένα απλό χαρτί με διατυπώσεις που δεν αντιστοιχούν στην ταυτότητα και το περιεχόμενο της κοινωνικής οργάνωσης και της λειτουργίας τού πολιτικού συστήματος. Επί της ουσίας, το κοινοβούλιο καταλήγει να υπηρετεί δύο βασικές υποχρεώσεις: α. να προετοιμάζει τις διαδικασίες των επόμενων εκλογών, και β. να πληροφορεί τους πολίτες για την εκάστοτε ψήφιση νόμων και τις αποφάσεις επί αυτών.
Με άλλα λόγια, το κοινοβούλιο έχει μετατραπεί σε χώρο επικύρωσης αποφάσεων που έχουν ληφθεί στα κέντρα τής ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής εξουσίας. Ταυτόχρονα, στο κοινωνικό σύνολο διασπείρεται η πρακτική τής κρατικής τρομοκρατίας, η βία αποτελεί συνώνυμο της κοινωνικής ζωής και κάθε συλλογική δραστηριότητα ελέγχεται και περιορίζεται.
Το αστικό καθεστώς επιβάλλει και επικροτεί τον χαφιεδισμό τόσο στον δημόσιο χώρο, όσο και στην ιδιωτική ζωή. Πλέον, η πολιτική τού χαφιεδισμού υψώνεται στο επίπεδο της ηθικής αξίας και της υποχρέωσης του νόμιμου πολίτη, βασίζεται στην καλλιέργεια του αισθήματος φόβου, ενώ επαινεί με βραβεία και χρηματικές απολαβές τούς πειθήνιους και όλους όσοι υπηρετούν το σύστημα από οποιοδήποτε πόστο.
Όλα αυτά προετοιμάστηκαν και μπήκαν σε εφαρμογή, σύμφωνα με τα πρότυπα και τις εμπειρίες που επεξεργάζεται, αποφασίζει και εφαρμόζει το μεγάλο αφεντικό, η Ε.Ο.Κ., που είναι η διακρατική οργάνωση εξουσίας των πολυεθνικών εταιρειών στη δυτικοευρωπαϊκή έκταση. Εξυπηρετούν, εξάλλου, ακριβώς, τη βεβιασμένη και εξαναγκαστική προσαρμογή τού ελληνικού χώρου και τής ιδιαίτερης ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας, μέσα στο γενικό πλαίσιο και πρόγραμμα εξουσίας και κυριαρχίας των πολυεθνικών εταιρειών, όπως αυτό εφαρμόζεται σε όλες τις δυτικοευρωπαϊκές χώρες.
Σκοπός αυτών των ενεργειών και των σχεδίων (που διατυπώθηκαν ανοιχτά με αφορμή τις διατάξεις τού Ιούλη τού 1979 και περιορίζουν τη χρήση ενέργειας και κίνησης στους προλετάριους), είναι να συνηθίσουμε και ψυχολογικά να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και παθητικά, το κοινωνικό μοντέλο, που θέλει τον κόσμο να είναι μάζα νομοταγής και άβουλη, έτοιμη να υπακούει αμέσως στις προσταγές τού κρατικού μηχανισμού των αφεντικών, έτοιμη να υιοθετεί παθητικά και μοιρολατρικά κάθε τι που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών και των οργάνων τους, που να δουλεύει πολύ και παραγωγικά στους τόπους εξαναγκαστικής εργασίας, για να μπορεί να επιβιώνει και για να μπορούν να ιδιοποιούνται και να συσσωρεύουν ανενόχλητοι τον κοινωνικό πλούτο οι εκμεταλλευτές και καταπιεστές.
Παράλληλα, μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, θα διευκολύνεται το κυνηγητό και η εξόντωση όσων αντιστέκονται, όσων δε μετατρέπονται σε πολίτες φιλήσυχους και υπάκουους, υποδουλωμένους στα συμφέροντα του καθεστώτος, όσων αγωνίζονται ενάντια σ’ αυτό το καθεστώς, με κάθε τροπο». Αυτού του είδους η παθητικοποίηση και η αδρανοποίηση των εργατών, και ταυτόχρονα η άβουλη κατανάλωση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων που διαμορφώνονται στο συλλογικό σώμα, επιτυγχάνεται μέσα από την ενεργοποίηση των μηχανισμών τού κράτους. Η εδραίωση της ιδεολογικής τρομοκρατίας επιτυγχάνεται μεθοδικά και επενδύεται αφενός στις δυνάμεις καταστολής (βλ. παραστρατιωτική οργάνωση της αστυνομίας – ΜΑΤ), αφετέρου στην κατασκευή τού δημόσιου λόγου, μέσω των εργαλείων οργανωμένης διοχέτευσης πληροφοριών από τα Μ.Μ.Ε.
Βασικά συστατικά στοιχεία τής εργαλειοποίησης του δημόσιου λόγου είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας των γεγονότων και των εξελίξεων, η συνειδητή απόκρυψη στοιχείων και η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για την αναζήτηση και την ανάδειξη των αιτιών. Η παθητικότητα παρουσιάζεται ως ενδεδειγμένη «νομιμόφρονος» στάση, ενώ υιοθετείται η λιτότητα στην καθημερινή ζωή των προλετάριων, λιτότητα η οποία συνοδεύεται από την εσωτερίκευση και τον υποβιβασμό των κοινωνικών εξελίξεων, καθώς και των συλλογικών διεκδικήσεων, μετακυλίοντας την ευθύνη για την επίλυση των καθημερινών ζητημάτων όχι στους ίδιους, αλλά στους κομματικούς αντιπροσώπους. Έτσι, η ανοχή και η αδιαφορία μετατρέπονται σε προέκταση της κρατικής καταστολής, τρομοκρατίας και ελέγχου.
(…) η ένοπλη εργατική πρωτοπορία δεν παρεμβαίνει στον δημόσιο χώρο απλώς με συμβολικές ενέργειες, ξεκομμένες από την καθημερινότητα της κοινωνικής ζωής των εργατών. Αντίθετα, οι ενέργειες αυτές αποτελούν τη συγκεκριμενοποίηση της θέλησης να υπονομευτούν τόσο υλικοτεχνικά, όσο και πολιτικά, οι φορείς τής καθημερινής εκμετάλλευσης των εργατών, τής αλλοτρίωσης, της μιζέριας και της αποξένωσης. Συγκεκριμενοποίηση η οποία λειτουργεί ως παράδειγμα κατεύθυνσης της δράσης τού επαναστατικού και λαϊκού κινήματος, γνωρίζοντας ότι η κοινωνική αλλαγή δεν πρόκειται να επέλθει δίχως την πρόκληση των κοινωνικών συγκρούσεων και του ταξικού πολέμου σε όλες τις πτυχές τής καθημερινότητας. Κάθε ενέργεια που στρέφεται εναντίον καθεστωτικών στόχων έχει τη δική της σημασία και αξία, ωστόσο, είναι η μονιμότητα και η όξυνση του επαναλαμβανόμενου χαρακτήρα τους που επιτρέπει την οργανική συνέχεια και σύνδεση της ένοπλης πρωτοπορίας με το εργατικό κίνημα και την εμβάθυνση αυτής της σύνδεσης στους κοινωνικούς αγώνες, με κατεύθυνση την ανατροπή τού καταπιεστικού καθεστώτος.
Επί της ουσίας, το αστικό πολιτικό σύστημα λειτούργησε αναδομώντας τις υπάρχουσες θεσμικές γέφυρες που συνέδεαν το παρελθόν με το παρόν, δίχως τα κόμματα της Αριστεράς, που συσπείρωναν τη συντριπτική πλειοψηφία τού εργαζόμενου λαού, να οργανώσουν τη διεκδικητική πάλη, υπό την απειλή και τον φόβο παρέμβασης των στρατιωτικών αρμάτων. Αντίθετα, τα ίδια αυτά κόμματα εκμεταλλεύτηκαν τις «νόμιμες» μορφές πάλης, για να καταστείλουν τις αυθόρμητες και εν πολλοίς μη ελεγχόμενες αντιδράσεις των εργατών, διαχέοντας τη στάση συμβιβασμού και ηττοπάθειας σε πλατιά κοινωνικά στρώματα.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως στον εορτασμό τής Πρωτομαγιάς, τον δεύτερο χρόνο τής μεταπολίτευσης, κι ενώ η πλατεία «Κοτζιά» είχε οριστεί ως σημείο εορτασμού, με απόφαση Κωνσταντίνου Καραμανλή μετατέθηκε για το «Πεδίον τού Άρεως», γεγονός το οποίο, άνευ αντίλογου, έγινε δεκτό από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αντίστοιχα, η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία ανήμερα της 17ης Νοέμβρη, συμβολίζοντας τον αντι-αμερικανικό και αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα τής εξέγερσης, απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπό τον φόβο επεισοδίων. Στην πολιτική αυτή τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμμορφώθηκαν έτι μία φορά, ασκώντας πιέσεις στις νεολαίες τους για την πειθάρχηση στις κομματικές υποδείξεις.
Εξίσου δεικτικό τής κατάστασης είναι το γεγονός ότι την 21η Απρίλη τού 1975 χιλιάδες λαού επιχείρησε να εισβάλει στο άντρο τού αμερικανισμού στη χώρα, την πρεσβεία, με τα κόμματα της Αριστεράς όχι μόνο να αποστρέφονται και να αρνούνται την εν λόγω ενέργεια και εξέλιξη, αλλά να καταγγέλλουν τους συμμετέχοντες ως «προβοκάτορες». Αντίστοιχα, στην απεργία ενάντια στον νόμο 330, κι ενώ χιλιάδες εργατών έχουν κατακλύσει τους δρόμους τής πρωτεύουσας, τα κόμματα της Αριστεράς εγκαλούν τους απεργούς και τους διαδηλωτές και τους καταγγέλλουν ως «προβοκάτορες».
.... Επί της ουσίας, ο Θάνος Αξαρλιάν ήταν το «τέλειο» θύμα τού αστικού κράτους, ένα θύμα το οποίο άφησαν επίτηδες να πεθάνει στο πεζοδρόμιο, προκειμένου να πληγεί η ηθική υπεροχή τής ένοπλης πρωτοπορίας των εργατών, προσδίδοντας περιεχόμενο στην έννοια «τρομοκρατία», αυτή τη φορά, φορτώνοντας τις ευθύνες τού μονοπωλίου της (που τόσο επιδεικτικά υιοθετεί από τη φύση του το αστικό καθεστώς) στις επαναστατικές οργανώσεις, ξεπλένοντας με αυτόν τον τρόπο τα δικά του εγκλήματα, που τόσο νόμιμα και θεσμικά κατοχυρωμένα επέτρεπε, και εξακολουθεί να επιτρέπει, να συμβαίνουν σε καθημερινή βάση εναντίον των εργατών. Η απουσία τού επίσημου ιατρικού ανακοινωθέντος συγκάλυπτε τη δολοφονία, από την ολιγωρία και την ανευθυνότητα του αστικού κράτους, τού Θάνου Αξαρλιάν. (…) Ο μονόλογος του Τύπου υπήρξε το κατάλληλο πεδίο αναφοράς, προκειμένου να αποφευχθεί η αποκάλυψη της αλήθειας και η δημιουργία ενός εσκεμμένα αρνητικού κλίματος εναντίον των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων.
... Η δράση τού κρατικού μονοπωλίου τής βίας είναι η μήτρα των συνεκτικών δεσμών διασφάλισης της αυτο-αναπαραγωγής τού συστήματος. Κάθε έκφανση αυτού περιλαμβάνει πτυχές βίας, τόσο ενταγμένες σε λεκτικά σχήματα, σύμβολα και κανονισμούς, όσο και στην υλικοτεχνική υποδομή τής καταστολής. Το αστικό δίκαιο συμπυκνώνει τη διαφύλαξη των σχέσεων εξάρτησης και επιρροής όχι προς τους εκμεταλλευόμενους, αλλά προς τον ίδιο του τον εαυτό. Με άλλα λόγια ο αστικός νόμος ενσωματώνει την ανάγκη τής αστικής εξουσίας να αυτο-νομιμοποιηθεί σε κάθε περίσταση, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η εξουσία της είναι αυθαίρετη και στηρίζεται στην ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση των εργατών.
Το κρατικό μονοπώλιο της βίας επενεργεί ως πρότερη μορφή προειδοποίησης πριν ένα μέλος τής κοινωνίας αντιληφθεί τη θέση του, τον ταξικό προσδιορισμό του, σε αυτήν. Ο νόμος προσδίδει στο άτομο το εύρος διάστασης που οι κατασκευασμένοι κοινωνικοί ρόλοι υπηρετούν, και τους οποίους θα κληθεί το ίδιο να επανδρώσει. Έτσι, το αστικό και ποινικό δίκαιο οριοθετούν εκ των προτέρων τούς αναγνωρισμένους χώρους δημόσιας και ιδιωτικής προβολής τής ατομικής υπόστασης, καθετοποιώντας απαγορεύσεις και περιορισμούς, ώστε το συμπύκνωμα αυτών να εκληφθεί από τους εκμεταλλευόμενους ως πεδίο ελευθερίας.
Οι εκμεταλλευόμενες μάζες διαπαιδαγωγούνται στην αναγνώριση του ατομικού και συλλογικού τους ευνουχισμού ως εκείνη τη μορφή ελευθερίας την οποία ο νόμος εγγυάται, και την οποία οφείλουν να υπηρετούν. Φυσικά, οι μορφές τού κρατικού μονοπωλίου τής βίας αναπροσαρμόζονται ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και το εύρος τού καταμερισμού τής εργασίας.
Κάθε πτυχή τού δημόσιου και ιδιωτικού βίου εμβολίζεται από τη βία τού αστικού καθεστώτος σε πολλαπλές εκφάνσεις, καθώς ο έλεγχος και η εξουσία διακλαδώνονται σε γραφειοκρατικές δομές και κανονιστικά πρότυπα ενσωμάτωσης, με τη διοικητική λειτουργία και την ιδεολογική ορθολογικοποίηση να προεκτείνονται έως την επίτευξη του πειθαρχημένου πολίτη, δηλαδή εκείνου τού εκμεταλλευόμενου που ταυτόχρονα καταναλώνει την «ελευθερία» την οποία τεχνητά τού προσφέρει το αστικό σύστημα και αυτο-ελέγχεται και αυτο-αξιολογείται κάθε στιγμή, εσωτερικεύοντας περιορισμούς, κανόνες και αρνήσεις. Η διάκριση δημόσιου και ιδιωτικού χώρου-συμφέροντος είναι εσωτερική διάκριση του αστικού κώδικα, καθώς διαρθρώνει τις αστικές εξουσίες σε σύνολα και υποσύνολα των ταξικών σχέσεων, ιεραρχημένων στην παραγνώριση των συνθηκών εκμετάλλευσης.
(…) Η επαναστατική αντι-βία είναι το πρόπλασμα μίας νέας κοινωνικής πραγματικότητας, που θα μετρήσει τις αποστάσεις της από τη δημιουργία τού νέου ανθρώπου, ξεπλυμένου από τις αλλοτριωτικές συμπεριφορές, στάσεις και αντιλήψεις τού καπιταλισμού. Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ήττα τού θύτη (βλ. αστοί), είναι η αφετηρία για τη διαμόρφωση των συνθηκών ύπαρξης μιας νέας συλλογικής ζωής.
Η ηθική τής ατομικής επιτυχίας μέσω της επιδίωξης του κέρδους, η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η αγορά ως το προνομιακό πεδίο αναφοράς των επενδυτικών ελίτ και των επιχειρηματικών ομίλων, αποτελούν τις δομικές σχέσεις εκφοράς τού δημόσιου λόγου, όπως αυτός κατασκευάζεται στις ιεραρχίες τής παραγωγικής δραστηριότητας, σχέσεις οι οποίες απορρίπτονται στην εναλλακτική τής κοινωνικής συμβίωσης, όπως απορρίπτεται και η γραφειοκρατική διαχείριση του δημόσιου χώρου από την κομματική ελίτ, που αυτοπροσδιορίζεται αυθαίρετα ως «επαναστατική», τη στιγμή που έκδηλα μετατρέπεται σε ανάχωμα τής επαναστατικής εξέλιξης από τα κάτω, από τη βάση των εργατών.
Η αυταρχική εξουσία τού αστικού κράτους, ο ατομικισμός και η εγωπάθεια τού καταναλωτικού μοντέλου εισέρχονται στο στόχαστρο έμπρακτης κριτικής, συνδυάζοντας τη φιλολογία αυτής με δυναμικές ενέργειες που κατευθύνουν τον συμβολισμό στα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Και από τη στιγμή κατά την οποία ο δημόσιος λόγος κατασκευάζεται από τους μηχανισμούς που λειτουργούν ως δίαυλοι μονόπλευρης ενημέρωσης και πληροφόρησης, η ένοπλη εργατική πρωτοπορία είναι υποχρεωμένη να κωδικοποιήσει έναν νέο λόγο, συνδυάζοντας την αμεσότητα του στόχου με την υλικοτεχνική του υποδομή και την παράλληλη κατανόηση από τις μάζες των καταπιεσμένων. (…)
Η βία τής εξουσίας είναι η βία ενταγμένη στο σκέλος των σκοπών που υπηρετεί, καθώς στην πρακτική εφαρμογή της καταστρατηγείται η διάκριση ανάμεσα στη νομοθετική και τη νομοπροστατευτική διάσταση βίας και αντι-βίας. Η κατασταλτική βία των δυνάμεων στρατού και αστυνομίας εμφορείται και από τις δύο διαστάσεις, ενώ η ένοπλη εργατική πρωτοπορία καθοδηγείται από την επαναστατική αντι-βία τής προάσπισης καταπατημένων δικαιωμάτων των καταπιεσμένων, τής προστασίας από τη δράση των μονάδων καταστολής, τής συμβολικής απάντησης στους θεσμούς εκμετάλλευσης, τής ρήξης με το σύνολο των ορίων τής αστικής νομιμότητας. Η βία είναι το μέσο για την επιβολή τού περιεχομένου τού νόμου, τη στιγμή που ο τελευταίος δομείται στη βία των συμφερόντων που εκπροσωπεί.
Η επαναστατική αντι-βία λοιπόν αντιστρατεύεται στο σύνολο του σώματος των μηχανισμών που παράγουν τη βία των αστικών συμφερόντων, και μαζί τους τις δομές που υπηρετούν την παραγωγή και αναπαραγωγή τού καθεστώτος τής εξαθλίωσης. Η ένοπλη εργατική αντι-βία συνοδεύεται από τη στρατηγική ένταση της πολιτικής βίας ως εξελικτικό στάδιο της συλλογικής αμφισβήτησης. Ο πολιτικός χαρακτήρας τής «ένοπλης προπαγάνδας», που διαχέεται σε κάθε ενέργεια συμβολικής αντιστοιχίας, και ουσιαστικού, στιγμιαίου, ρήγματος (στιγμιαίου γιατί κάθε ενέργεια της ένοπλης πρωτοπορίας δε σημαίνει ότι γίνεται αμέσως αντιληπτή από τους εκμεταλλευόμενους ως σημείο δικής τους παρέμβασης, ως τρωτό σημείο αναφοράς, ώστε το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα να συσπειρώσει τις δυνάμεις του με τέτοιον τρόπο ώστε το σημείο αυτό να μετασχηματιστεί σε τομή πρώιμης ρήξης, καθώς μεσολαβούν μια σειρά από παράγοντες τού αστικού κράτους που σπεύδουν να το καλύψουν, διαστρεβλώνοντας το πολιτικό περιεχόμενο της ενέργειας, διαποτίζοντάς τη με ιδεολογική πλαστογράφηση, αντιστρέφοντας τους όρους παρουσίας της στον δημόσιο χώρο), διακρίνεται από την κοινωνική βία, καθώς η τελευταία δε διαθέτει κανονιστικά και στρατηγικά χαρακτηριστικά.
Δεν ενσωματώνει γνωρίσματα ούτε μέσου, ούτε σκοπού, αλλά εδράζεται στην ταξική φύση των σχέσεων εξουσίας και ιεραρχημένης, καθετοποιημένης, κυριαρχίας. Για τον λόγο αυτόν και η κοινωνική βία είναι αυθόρμητη, σε αντιδιαστολή με την οργανωμένη, συντεταγμένη και στρατηγικά διαβαθμισμένη, ένοπλη αντι-βία τής εργατικής πρωτοπορίας. Η κοινωνική βία υιοθετεί διάφορες μορφές, που άλλες οριοθετούνται στα δεδομένα τής νομιμότητας και άλλες τα υπερβαίνουν, με την κατασταλτική δράση των δομών εξουσίας να είναι η συνηθισμένη πρακτική. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική αντι-βία τής ένοπλης εργατικής πρωτοπορίας δεν είναι η βία αυτή καθαυτή, αλλά το συμβολικό περιεχόμενο αμφισβήτησης των δομών και των υποδομών τού συστήματος και των σχέσεων εξουσίας, στις ρωγμές των οποίων οι ένοπλες ενέργειες διαμορφώνουν ένα σχηματοποιημένο πλαίσιο οργανωμένης αμφισβήτησης, τέτοιας που να μην επιτρέπει το σύστημα να οριοθετήσει εκ νέου τη νομιμότητά του, αλλά να το αναγκάσει να την παρακάμψει, γνωστοποιώντας τον πραγματικό, φασιστικό, αυταρχικό και καταπιεστικό, χαρακτήρα του, πετώντας τη μάσκα τού φιλελευθερισμού και τής συνταγματικής δημοκρατίας.
Επί της ουσίας, η αντι-βία των ένοπλων οργανώσεων της εργατικής πρωτοπορίας είναι η εργαλειακή αναφορά τής προοπτικής κατάργησης κάθε μορφής βίας, σε ένα στρατηγικό σχήμα με στόχο την κατάργηση των αιτιών που την προκαλούν. Έτσι, η βία δεν είναι αυτοσκοπός για την εργατική πρωτοπορία, αλλά το μέσο για την πολιτική –έμπρακτα– αμφισβήτηση των υλικοτεχνικών προϋποθέσεων αναπαραγωγής μίας μόνιμης κατάστασης ανορθολογικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, μεταβάλλοντας τους συσχετισμούς των πολιτικών σκοπών.
Σκοπός αυτών των ενεργειών και των σχεδίων (που διατυπώθηκαν ανοιχτά με αφορμή τις διατάξεις τού Ιούλη τού 1979 και περιορίζουν τη χρήση ενέργειας και κίνησης στους προλετάριους), είναι να συνηθίσουμε και ψυχολογικά να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα και παθητικά, το κοινωνικό μοντέλο, που θέλει τον κόσμο να είναι μάζα νομοταγής και άβουλη, έτοιμη να υπακούει αμέσως στις προσταγές τού κρατικού μηχανισμού των αφεντικών, έτοιμη να υιοθετεί παθητικά και μοιρολατρικά κάθε τι που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των αφεντικών και των οργάνων τους, που να δουλεύει πολύ και παραγωγικά στους τόπους εξαναγκαστικής εργασίας, για να μπορεί να επιβιώνει και για να μπορούν να ιδιοποιούνται και να συσσωρεύουν ανενόχλητοι τον κοινωνικό πλούτο οι εκμεταλλευτές και καταπιεστές.
Παράλληλα, μέσα σε μια τέτοια κατάσταση, θα διευκολύνεται το κυνηγητό και η εξόντωση όσων αντιστέκονται, όσων δε μετατρέπονται σε πολίτες φιλήσυχους και υπάκουους, υποδουλωμένους στα συμφέροντα του καθεστώτος, όσων αγωνίζονται ενάντια σ’ αυτό το καθεστώς, με κάθε τροπο». Αυτού του είδους η παθητικοποίηση και η αδρανοποίηση των εργατών, και ταυτόχρονα η άβουλη κατανάλωση των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών σχέσεων που διαμορφώνονται στο συλλογικό σώμα, επιτυγχάνεται μέσα από την ενεργοποίηση των μηχανισμών τού κράτους. Η εδραίωση της ιδεολογικής τρομοκρατίας επιτυγχάνεται μεθοδικά και επενδύεται αφενός στις δυνάμεις καταστολής (βλ. παραστρατιωτική οργάνωση της αστυνομίας – ΜΑΤ), αφετέρου στην κατασκευή τού δημόσιου λόγου, μέσω των εργαλείων οργανωμένης διοχέτευσης πληροφοριών από τα Μ.Μ.Ε.
Βασικά συστατικά στοιχεία τής εργαλειοποίησης του δημόσιου λόγου είναι η διαστρέβλωση της αλήθειας των γεγονότων και των εξελίξεων, η συνειδητή απόκρυψη στοιχείων και η παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για την αναζήτηση και την ανάδειξη των αιτιών. Η παθητικότητα παρουσιάζεται ως ενδεδειγμένη «νομιμόφρονος» στάση, ενώ υιοθετείται η λιτότητα στην καθημερινή ζωή των προλετάριων, λιτότητα η οποία συνοδεύεται από την εσωτερίκευση και τον υποβιβασμό των κοινωνικών εξελίξεων, καθώς και των συλλογικών διεκδικήσεων, μετακυλίοντας την ευθύνη για την επίλυση των καθημερινών ζητημάτων όχι στους ίδιους, αλλά στους κομματικούς αντιπροσώπους. Έτσι, η ανοχή και η αδιαφορία μετατρέπονται σε προέκταση της κρατικής καταστολής, τρομοκρατίας και ελέγχου.
(…) η ένοπλη εργατική πρωτοπορία δεν παρεμβαίνει στον δημόσιο χώρο απλώς με συμβολικές ενέργειες, ξεκομμένες από την καθημερινότητα της κοινωνικής ζωής των εργατών. Αντίθετα, οι ενέργειες αυτές αποτελούν τη συγκεκριμενοποίηση της θέλησης να υπονομευτούν τόσο υλικοτεχνικά, όσο και πολιτικά, οι φορείς τής καθημερινής εκμετάλλευσης των εργατών, τής αλλοτρίωσης, της μιζέριας και της αποξένωσης. Συγκεκριμενοποίηση η οποία λειτουργεί ως παράδειγμα κατεύθυνσης της δράσης τού επαναστατικού και λαϊκού κινήματος, γνωρίζοντας ότι η κοινωνική αλλαγή δεν πρόκειται να επέλθει δίχως την πρόκληση των κοινωνικών συγκρούσεων και του ταξικού πολέμου σε όλες τις πτυχές τής καθημερινότητας. Κάθε ενέργεια που στρέφεται εναντίον καθεστωτικών στόχων έχει τη δική της σημασία και αξία, ωστόσο, είναι η μονιμότητα και η όξυνση του επαναλαμβανόμενου χαρακτήρα τους που επιτρέπει την οργανική συνέχεια και σύνδεση της ένοπλης πρωτοπορίας με το εργατικό κίνημα και την εμβάθυνση αυτής της σύνδεσης στους κοινωνικούς αγώνες, με κατεύθυνση την ανατροπή τού καταπιεστικού καθεστώτος.
Επί της ουσίας, το αστικό πολιτικό σύστημα λειτούργησε αναδομώντας τις υπάρχουσες θεσμικές γέφυρες που συνέδεαν το παρελθόν με το παρόν, δίχως τα κόμματα της Αριστεράς, που συσπείρωναν τη συντριπτική πλειοψηφία τού εργαζόμενου λαού, να οργανώσουν τη διεκδικητική πάλη, υπό την απειλή και τον φόβο παρέμβασης των στρατιωτικών αρμάτων. Αντίθετα, τα ίδια αυτά κόμματα εκμεταλλεύτηκαν τις «νόμιμες» μορφές πάλης, για να καταστείλουν τις αυθόρμητες και εν πολλοίς μη ελεγχόμενες αντιδράσεις των εργατών, διαχέοντας τη στάση συμβιβασμού και ηττοπάθειας σε πλατιά κοινωνικά στρώματα.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως στον εορτασμό τής Πρωτομαγιάς, τον δεύτερο χρόνο τής μεταπολίτευσης, κι ενώ η πλατεία «Κοτζιά» είχε οριστεί ως σημείο εορτασμού, με απόφαση Κωνσταντίνου Καραμανλή μετατέθηκε για το «Πεδίον τού Άρεως», γεγονός το οποίο, άνευ αντίλογου, έγινε δεκτό από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Αντίστοιχα, η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία ανήμερα της 17ης Νοέμβρη, συμβολίζοντας τον αντι-αμερικανικό και αντι-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα τής εξέγερσης, απαγορεύτηκε από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή, υπό τον φόβο επεισοδίων. Στην πολιτική αυτή τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμμορφώθηκαν έτι μία φορά, ασκώντας πιέσεις στις νεολαίες τους για την πειθάρχηση στις κομματικές υποδείξεις.
Εξίσου δεικτικό τής κατάστασης είναι το γεγονός ότι την 21η Απρίλη τού 1975 χιλιάδες λαού επιχείρησε να εισβάλει στο άντρο τού αμερικανισμού στη χώρα, την πρεσβεία, με τα κόμματα της Αριστεράς όχι μόνο να αποστρέφονται και να αρνούνται την εν λόγω ενέργεια και εξέλιξη, αλλά να καταγγέλλουν τους συμμετέχοντες ως «προβοκάτορες». Αντίστοιχα, στην απεργία ενάντια στον νόμο 330, κι ενώ χιλιάδες εργατών έχουν κατακλύσει τους δρόμους τής πρωτεύουσας, τα κόμματα της Αριστεράς εγκαλούν τους απεργούς και τους διαδηλωτές και τους καταγγέλλουν ως «προβοκάτορες».
.... Επί της ουσίας, ο Θάνος Αξαρλιάν ήταν το «τέλειο» θύμα τού αστικού κράτους, ένα θύμα το οποίο άφησαν επίτηδες να πεθάνει στο πεζοδρόμιο, προκειμένου να πληγεί η ηθική υπεροχή τής ένοπλης πρωτοπορίας των εργατών, προσδίδοντας περιεχόμενο στην έννοια «τρομοκρατία», αυτή τη φορά, φορτώνοντας τις ευθύνες τού μονοπωλίου της (που τόσο επιδεικτικά υιοθετεί από τη φύση του το αστικό καθεστώς) στις επαναστατικές οργανώσεις, ξεπλένοντας με αυτόν τον τρόπο τα δικά του εγκλήματα, που τόσο νόμιμα και θεσμικά κατοχυρωμένα επέτρεπε, και εξακολουθεί να επιτρέπει, να συμβαίνουν σε καθημερινή βάση εναντίον των εργατών. Η απουσία τού επίσημου ιατρικού ανακοινωθέντος συγκάλυπτε τη δολοφονία, από την ολιγωρία και την ανευθυνότητα του αστικού κράτους, τού Θάνου Αξαρλιάν. (…) Ο μονόλογος του Τύπου υπήρξε το κατάλληλο πεδίο αναφοράς, προκειμένου να αποφευχθεί η αποκάλυψη της αλήθειας και η δημιουργία ενός εσκεμμένα αρνητικού κλίματος εναντίον των ένοπλων επαναστατικών οργανώσεων.
... Η δράση τού κρατικού μονοπωλίου τής βίας είναι η μήτρα των συνεκτικών δεσμών διασφάλισης της αυτο-αναπαραγωγής τού συστήματος. Κάθε έκφανση αυτού περιλαμβάνει πτυχές βίας, τόσο ενταγμένες σε λεκτικά σχήματα, σύμβολα και κανονισμούς, όσο και στην υλικοτεχνική υποδομή τής καταστολής. Το αστικό δίκαιο συμπυκνώνει τη διαφύλαξη των σχέσεων εξάρτησης και επιρροής όχι προς τους εκμεταλλευόμενους, αλλά προς τον ίδιο του τον εαυτό. Με άλλα λόγια ο αστικός νόμος ενσωματώνει την ανάγκη τής αστικής εξουσίας να αυτο-νομιμοποιηθεί σε κάθε περίσταση, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η εξουσία της είναι αυθαίρετη και στηρίζεται στην ιδιοκτησία και την εκμετάλλευση των εργατών.
Το κρατικό μονοπώλιο της βίας επενεργεί ως πρότερη μορφή προειδοποίησης πριν ένα μέλος τής κοινωνίας αντιληφθεί τη θέση του, τον ταξικό προσδιορισμό του, σε αυτήν. Ο νόμος προσδίδει στο άτομο το εύρος διάστασης που οι κατασκευασμένοι κοινωνικοί ρόλοι υπηρετούν, και τους οποίους θα κληθεί το ίδιο να επανδρώσει. Έτσι, το αστικό και ποινικό δίκαιο οριοθετούν εκ των προτέρων τούς αναγνωρισμένους χώρους δημόσιας και ιδιωτικής προβολής τής ατομικής υπόστασης, καθετοποιώντας απαγορεύσεις και περιορισμούς, ώστε το συμπύκνωμα αυτών να εκληφθεί από τους εκμεταλλευόμενους ως πεδίο ελευθερίας.
Οι εκμεταλλευόμενες μάζες διαπαιδαγωγούνται στην αναγνώριση του ατομικού και συλλογικού τους ευνουχισμού ως εκείνη τη μορφή ελευθερίας την οποία ο νόμος εγγυάται, και την οποία οφείλουν να υπηρετούν. Φυσικά, οι μορφές τού κρατικού μονοπωλίου τής βίας αναπροσαρμόζονται ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και το εύρος τού καταμερισμού τής εργασίας.
Κάθε πτυχή τού δημόσιου και ιδιωτικού βίου εμβολίζεται από τη βία τού αστικού καθεστώτος σε πολλαπλές εκφάνσεις, καθώς ο έλεγχος και η εξουσία διακλαδώνονται σε γραφειοκρατικές δομές και κανονιστικά πρότυπα ενσωμάτωσης, με τη διοικητική λειτουργία και την ιδεολογική ορθολογικοποίηση να προεκτείνονται έως την επίτευξη του πειθαρχημένου πολίτη, δηλαδή εκείνου τού εκμεταλλευόμενου που ταυτόχρονα καταναλώνει την «ελευθερία» την οποία τεχνητά τού προσφέρει το αστικό σύστημα και αυτο-ελέγχεται και αυτο-αξιολογείται κάθε στιγμή, εσωτερικεύοντας περιορισμούς, κανόνες και αρνήσεις. Η διάκριση δημόσιου και ιδιωτικού χώρου-συμφέροντος είναι εσωτερική διάκριση του αστικού κώδικα, καθώς διαρθρώνει τις αστικές εξουσίες σε σύνολα και υποσύνολα των ταξικών σχέσεων, ιεραρχημένων στην παραγνώριση των συνθηκών εκμετάλλευσης.
(…) Η επαναστατική αντι-βία είναι το πρόπλασμα μίας νέας κοινωνικής πραγματικότητας, που θα μετρήσει τις αποστάσεις της από τη δημιουργία τού νέου ανθρώπου, ξεπλυμένου από τις αλλοτριωτικές συμπεριφορές, στάσεις και αντιλήψεις τού καπιταλισμού. Η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ήττα τού θύτη (βλ. αστοί), είναι η αφετηρία για τη διαμόρφωση των συνθηκών ύπαρξης μιας νέας συλλογικής ζωής.
Η ηθική τής ατομικής επιτυχίας μέσω της επιδίωξης του κέρδους, η ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η αγορά ως το προνομιακό πεδίο αναφοράς των επενδυτικών ελίτ και των επιχειρηματικών ομίλων, αποτελούν τις δομικές σχέσεις εκφοράς τού δημόσιου λόγου, όπως αυτός κατασκευάζεται στις ιεραρχίες τής παραγωγικής δραστηριότητας, σχέσεις οι οποίες απορρίπτονται στην εναλλακτική τής κοινωνικής συμβίωσης, όπως απορρίπτεται και η γραφειοκρατική διαχείριση του δημόσιου χώρου από την κομματική ελίτ, που αυτοπροσδιορίζεται αυθαίρετα ως «επαναστατική», τη στιγμή που έκδηλα μετατρέπεται σε ανάχωμα τής επαναστατικής εξέλιξης από τα κάτω, από τη βάση των εργατών.
Η αυταρχική εξουσία τού αστικού κράτους, ο ατομικισμός και η εγωπάθεια τού καταναλωτικού μοντέλου εισέρχονται στο στόχαστρο έμπρακτης κριτικής, συνδυάζοντας τη φιλολογία αυτής με δυναμικές ενέργειες που κατευθύνουν τον συμβολισμό στα ευρύτερα στρώματα της κοινωνίας. Και από τη στιγμή κατά την οποία ο δημόσιος λόγος κατασκευάζεται από τους μηχανισμούς που λειτουργούν ως δίαυλοι μονόπλευρης ενημέρωσης και πληροφόρησης, η ένοπλη εργατική πρωτοπορία είναι υποχρεωμένη να κωδικοποιήσει έναν νέο λόγο, συνδυάζοντας την αμεσότητα του στόχου με την υλικοτεχνική του υποδομή και την παράλληλη κατανόηση από τις μάζες των καταπιεσμένων. (…)
Η βία τής εξουσίας είναι η βία ενταγμένη στο σκέλος των σκοπών που υπηρετεί, καθώς στην πρακτική εφαρμογή της καταστρατηγείται η διάκριση ανάμεσα στη νομοθετική και τη νομοπροστατευτική διάσταση βίας και αντι-βίας. Η κατασταλτική βία των δυνάμεων στρατού και αστυνομίας εμφορείται και από τις δύο διαστάσεις, ενώ η ένοπλη εργατική πρωτοπορία καθοδηγείται από την επαναστατική αντι-βία τής προάσπισης καταπατημένων δικαιωμάτων των καταπιεσμένων, τής προστασίας από τη δράση των μονάδων καταστολής, τής συμβολικής απάντησης στους θεσμούς εκμετάλλευσης, τής ρήξης με το σύνολο των ορίων τής αστικής νομιμότητας. Η βία είναι το μέσο για την επιβολή τού περιεχομένου τού νόμου, τη στιγμή που ο τελευταίος δομείται στη βία των συμφερόντων που εκπροσωπεί.
Η επαναστατική αντι-βία λοιπόν αντιστρατεύεται στο σύνολο του σώματος των μηχανισμών που παράγουν τη βία των αστικών συμφερόντων, και μαζί τους τις δομές που υπηρετούν την παραγωγή και αναπαραγωγή τού καθεστώτος τής εξαθλίωσης. Η ένοπλη εργατική αντι-βία συνοδεύεται από τη στρατηγική ένταση της πολιτικής βίας ως εξελικτικό στάδιο της συλλογικής αμφισβήτησης. Ο πολιτικός χαρακτήρας τής «ένοπλης προπαγάνδας», που διαχέεται σε κάθε ενέργεια συμβολικής αντιστοιχίας, και ουσιαστικού, στιγμιαίου, ρήγματος (στιγμιαίου γιατί κάθε ενέργεια της ένοπλης πρωτοπορίας δε σημαίνει ότι γίνεται αμέσως αντιληπτή από τους εκμεταλλευόμενους ως σημείο δικής τους παρέμβασης, ως τρωτό σημείο αναφοράς, ώστε το οργανωμένο εργατικό και λαϊκό κίνημα να συσπειρώσει τις δυνάμεις του με τέτοιον τρόπο ώστε το σημείο αυτό να μετασχηματιστεί σε τομή πρώιμης ρήξης, καθώς μεσολαβούν μια σειρά από παράγοντες τού αστικού κράτους που σπεύδουν να το καλύψουν, διαστρεβλώνοντας το πολιτικό περιεχόμενο της ενέργειας, διαποτίζοντάς τη με ιδεολογική πλαστογράφηση, αντιστρέφοντας τους όρους παρουσίας της στον δημόσιο χώρο), διακρίνεται από την κοινωνική βία, καθώς η τελευταία δε διαθέτει κανονιστικά και στρατηγικά χαρακτηριστικά.
Δεν ενσωματώνει γνωρίσματα ούτε μέσου, ούτε σκοπού, αλλά εδράζεται στην ταξική φύση των σχέσεων εξουσίας και ιεραρχημένης, καθετοποιημένης, κυριαρχίας. Για τον λόγο αυτόν και η κοινωνική βία είναι αυθόρμητη, σε αντιδιαστολή με την οργανωμένη, συντεταγμένη και στρατηγικά διαβαθμισμένη, ένοπλη αντι-βία τής εργατικής πρωτοπορίας. Η κοινωνική βία υιοθετεί διάφορες μορφές, που άλλες οριοθετούνται στα δεδομένα τής νομιμότητας και άλλες τα υπερβαίνουν, με την κατασταλτική δράση των δομών εξουσίας να είναι η συνηθισμένη πρακτική. Από την άλλη πλευρά, η πολιτική αντι-βία τής ένοπλης εργατικής πρωτοπορίας δεν είναι η βία αυτή καθαυτή, αλλά το συμβολικό περιεχόμενο αμφισβήτησης των δομών και των υποδομών τού συστήματος και των σχέσεων εξουσίας, στις ρωγμές των οποίων οι ένοπλες ενέργειες διαμορφώνουν ένα σχηματοποιημένο πλαίσιο οργανωμένης αμφισβήτησης, τέτοιας που να μην επιτρέπει το σύστημα να οριοθετήσει εκ νέου τη νομιμότητά του, αλλά να το αναγκάσει να την παρακάμψει, γνωστοποιώντας τον πραγματικό, φασιστικό, αυταρχικό και καταπιεστικό, χαρακτήρα του, πετώντας τη μάσκα τού φιλελευθερισμού και τής συνταγματικής δημοκρατίας.
Επί της ουσίας, η αντι-βία των ένοπλων οργανώσεων της εργατικής πρωτοπορίας είναι η εργαλειακή αναφορά τής προοπτικής κατάργησης κάθε μορφής βίας, σε ένα στρατηγικό σχήμα με στόχο την κατάργηση των αιτιών που την προκαλούν. Έτσι, η βία δεν είναι αυτοσκοπός για την εργατική πρωτοπορία, αλλά το μέσο για την πολιτική –έμπρακτα– αμφισβήτηση των υλικοτεχνικών προϋποθέσεων αναπαραγωγής μίας μόνιμης κατάστασης ανορθολογικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, μεταβάλλοντας τους συσχετισμούς των πολιτικών σκοπών.
Δημοσίευση σχολίου